Faliraki

Długi, prosty pas piasku z łagodnym zejściem do wody, na większości długości zagospodarowany leżakami, parasolami i sportami wodnymi, a z tyłu zamknięty zwartą ścianą tawern i barów. To najwygodniejsza porządna plaża na wyspie dla kogoś, kto mieszka w mieście Rodos, i właśnie dlatego jest na niej tłoczno. Skrajne końce są spokojniejsze niż środek.

Za kurortem wybrzeże rozpada się na niewielkie skaliste zatoczki — najpierw Ladiko, potem Anthony Quinn Bay, nazwana od aktora, który kupił okoliczne ziemie. Przejrzysta, głęboka woda, bardzo mało piasku i dobry snorkeling ze skał. Leżą na uboczu głównej drogi, więc ostatni odcinek do każdej z nich trzeba przejść pieszo: w dół w tamtą stronę i w górę z powrotem, o czym zapomina się przy ustalaniu godziny wyjazdu.

Wejście na piasek nic nie kosztuje. Leżak i parasol już tak, podobnie jak wszystko, co ma silnik. Stawki ustalane są plaża po plaży i zmieniają się z sezonem, więc ich nie podajemy — płaci się na miejscu, zamiast planować według kwoty przeczytanej gdzieś indziej.

Są dwa Faliraki. Jedno to nocny pas rozrywki, z którego to miejsce jest znane, skupiony w niewielkiej i wyraźnie oznakowanej części. Drugie to zwyczajne greckie miasteczko kurortowe z supermarketami, piekarniami, aptekami i rodzinnymi tawernami — i to w nim spędza się dzień. Świadomość, po której stronie się nocuje, ma większe znaczenie niż reputacja.

Faliraki leży na głównym korytarzu wschodniego wybrzeża, więc przejeżdżają tędy zarówno kursy dalej na południe w stronę Lindos, jak i kursy wracające do miasta. To właśnie czyni z niego bazę, która działa bez samochodu — nie jest się przywiązanym do jednego odjazdu dziennie, jak dalej wzdłuż wybrzeża. Haczyk polega na tym, że na tym odcinku kursy publikują obaj przewoźnicy, a nie odjeżdżają z tego samego miejsca.